U bent hier: Nieuws » Sara geeft niet op. Ondanks corona. Ondanks het zoveelste interim-contract.

terug naar overzicht

Sara geeft niet op. Ondanks corona. Ondanks het zoveelste interim-contract.

thumbnail

Sara (40) woont met haar twee dochters (12 en 17) in Roeselare. Ze kwam er terecht nadat ze vanuit het Brusselse op de vlucht moest slaan voor haar partner, die zijn verslavingsprobleem mee naar huis nam.

“Ik moest van nul beginnen. Ik had nog twee plastiekzakken met kleren voor mijn dochters en mezelf en dat was het.”

 

Opbouwwerker Fred leerde Sara kennen via het traject ‘Ouders in actie’, waarbij gezinnen werden begeleid naar werk en meer welzijn. Het project is intussen afgerond, maar Fred blijft de gezinnen opvolgen. We zochten Sara op en mochten haar enkele vragen stellen, over hoe ze in deze moeilijke periode werk, huishouden en de zorg voor de kinderen combineert. En over de onzekerheid die interimwerk met zich brengt, want deze maand loopt haar contract af.


Hoe gaat het in deze periode met jou?

Ik heb momenteel last van rugklachten. Als de pijn volgende week niet weg is, moet ik terug naar de pijnkliniek voor een inspuiting. Hoe dan ook staan er mij enkele behandelingen kine te wachten. Hopelijk blijf ik gezond want binnenkort moet ik van werkgever veranderen en wordt er opnieuw veel van mij verwacht. Maar het gaat elke dag beter en ik probeer niet te stressen...


Hoe verloopt het werk in het ziekenhuis?

Als alleenstaande ben ik echt bang om ziek te worden. Dat zou voor ons gezin een drama zijn. Daarom hou ik me strikt aan de voorzorgsmaatregelen.  Door de besmettingsangst blijven m’n collega’s op afstand, ze mijden onnodige contacten. Iedereen wordt ernstiger, er wordt minder gelachen. In het ziekenhuis worden we verwittigd in welke afdelingen corona-besmette patiënten verblijven. De eetkarren moet we voor die deuren afzetten. Ophalen doen we met handschoenen, we brengen alles naar de afwas en gooien de handschoenen weg om vervolgens nieuwe aan te doen. Toch een bizarre tijd.

Onze bescherming is nu wel voldoende. Bij aanvang van de crisis was dit niet zo. Nu draagt iedereen een mondmasker, maar in het begin kregen we van de werkvloerleider de opmerking dat we niet moesten overdrijven. Er was veel onduidelijkheid over veiligheid in ons bedrijf. Dat gebrek aan informatie maakte ieder van ons zenuwachtig.  Zeker toen we hoorden dat iemand die ‘gewoon ziek’ was, toch besmet bleek te zijn met het virus. Nu is er gelukkig minder stress en verloopt het werk positiever. Er zijn ook minder zieken en de strikte procedures zullen heel geleidelijk aan afgebouwd worden.


Welke flexibiliteit wordt er gevraagd?

Het waren zeker hectische en moeilijke weken. Ik werkte in drie ziekenhuizen. Omwille van de vele ziektes ook bij het personeel moest ik me iedere dag weer aanpassen aan een nieuwe realiteit.  Als collega’s op de werkvloer moesten we  veel zelf zien te behelpen. Ik sprong in waar nodig en deed zowel ochtend – als avondshiften. Ik verplaatste me telkens met de fiets.


Maar jouw contract stopt dus nog deze maand?

Klopt. Het ziekenhuis heeft sommige tijdelijke werknemers een verlenging gegeven tot einde juni, maar daarna stopt het waarschijnlijk omdat diverse werknemers met vaste contracten -soms uit andere diensten- nu actief worden ingezet. Ook vrijwilligers, jobstudenten en zelfs vast benoemd stadspersoneel worden nu ingezet in het ziekenhuis. Het is zuur en frustrerend om te zien dat men eerst personeel wegsaneert en er dan met corona opnieuw tijdelijk  personeel moet bijhalen.

Mijn tijdelijk contract in het ziekenhuis loopt deze maand nog ten einde. Het is nu mijn vierde interim-contract bij dezelfde werkgever en helaas wordt geen verlenging meer toegestaan. De werkgever is verplicht om na vier interims een vast contract aan te bieden. Er schort iets aan die wetgeving.  Werkgevers verlengen soms de tijdelijke contracten tot aan de vierde keer, laten vervolgens de werknemers minstens één week in werkloosheid en werven hen dan opnieuw aan. De teller staat op die manier weer op nul. De tijdelijke tewerkstelling én dus de onzekerheid voor de werknemer blijft wel.

Opnieuw een tijdje werkloos worden om kort nadien opnieuw bij dezelfde werkgever te starten, daar pas ik voor. Door de reorganisatie van de ziekenhuisgroep is het werk als hulpkok, waarvoor ik werd aangeworven, niet langer mogelijk in het ziekenhuis in mijn stad. Hun voorgesteld alternatief in een andere stad is niet haalbaar omdat het qua mobiliteit niet te regelen is.  Ik bezit geen auto en ook met het openbaar vervoer is de werkorganisatie niet te combineren. Trouwens, omwille van besparing kiezen meerdere ziekenhuizen ervoor om zelf geen warme maaltijden meer klaar te maken.


Hoe ziet de toekomst er voor jou uit?

Ik ben niet bij de pakken blijven zitten. Ik heb contact opgenomen met mijn oud-collega’s en mijn vorige werkgever. Vermoedelijk zal ik opnieuw drie maanden aan de slag kunnen in het woonzorgcentrum waar ik eerder werkte. Ik was ingeschreven voor de sollicitatietests, maar nu is alles uitgesteld tot na corona. De onzekerheid blijft dus, maar ik leef op goede hoop. Ik zal wel opnieuw dagelijks minimum 24 km moeten fietsen en onregelmatige shifts moeten aanvaarden. Gelukkig heb ik met ondersteuning via het project ‘ouders in actie’ een elektrische fiets kunnen kopen, een fietslening bekomen en een fietsverzekering kunnen afsluiten.

Sara's fiets Hoe combineer je de job met de zorg voor de kinderen en het huishouden?

Tja, we zijn nu ook een beetje leraar, hé!  De spanningen lopen thuis soms wel op, omwille van dat thuisonderwijs. Ook als ik aan het werk ben, blijven de meisjes thuis en proberen ze zelfstandig hun taken voor school te maken.

Mijn dochters gaan er elk anders mee om. Ze krijgen veel taken, echt te veel. Van de ouders wordt verwacht dat ze betrokken zijn en meewerken. Maar ze houden geen rekening met alleenstaande ouders of ouders die wél nog moeten gaan werken. Ik ben op vlak van computervaardigheden geen hoogvlieger en kan thuis echt niet helpen ondersteunen. Vooral Smartschool is bij ons vaak een bron van ergernis. Zeker voor mijn oudste dochter. Ze heeft weinig geduld, ik kan niet helpen en ze geeft te snel op. Gevolg: De directeur belde mij en was bezorgd dat ze niet veel taken deed. Mijn jongste dochter trekt wel redelijk haar plan met hulp van haar vriendinnen.

 

Waarom bundelen de scholen niet de taken en droppen ze die niet in onze bus? We zien dan de taken en kunnen die opvolgen. Dan is alle miserie opgelost. Eén van mijn dochters moest voor LO gaan lopen, oefeningen doen en daar een filmpje van maken en posten op Smartschool. Hallo? Akkoord om mee te gaan met de nieuwe technologie, maar dit is er over. Gelukkig hebben we een laptop geleend van een vriendin.  Graag wil ik nog een extra laptop in ons huis want anders is er telkens ruzie over wie wanneer de laptop mag gebruiken. Dergelijke spanningen kunnen we missen, want ik heb er genoeg op het werk.

Ik probeer m’n kinderen wel een goed gevoel te geven door veel met hen te praten.  M’n oudste dochter blijft liever binnen en is veel in contact met haar vriendinnen via Instagram.  De jongste gaat regelmatig naar buiten om te winkelen en hebben we benoemd tot chef hygiëne.


Hoe zorg je voor jezelf in deze periode?

Ik mis het meest om terug met vriendinnen weg te kunnen gaan, het sociaal contact, kunnen knuffelen, …

Nu is er enkel het werk, het huishouden en de kinderen. In het begin had ik daar moeite mee,  maar nu heb ik het aanvaard. Aan de kinderen heb ik al verteld dat er tijdens de grote vakantie geen reis mogelijk is. Ik hoop op goed weer in België.


Is er toch ook iets goeds aan deze coronaperiode?

Ik merk dat de mensen rustiger zijn, minder met stress rondlopen.  Daar geniet ik van.  Het is minder van ‘moeten’, we slagen erin om meer van het gewone leven te genieten.

 

 

Sara is een schuilnaam

 

terug naar overzicht
moet in dit geval niet ingevuld worden

op de hoogteBlijf op de hoogte van onze activiteiten en nieuwtjes

Schrijf je in

Project in de kijker

Brugfiguren in landelijke context

Een brugfiguur is een neutrale vertrouwenspersoon tussen kwetsbare gezinnen, welzijnsorganisaties en de school.

Lees verder