U bent hier: Nieuws » Karen Viaene over 12 jaar bij Samenlevingsopbouw

terug naar overzicht

Karen Viaene over 12 jaar bij Samenlevingsopbouw

thumbnail

“Basiswerkingen zijn essentieel om vinger aan de pols te houden”

We kennen Karen als een dynamische, intelligente vrouw die van aanpakken weet.  Na 12 jaar sluit ze het hoofdstuk Samenlevingsopbouw af en begint ze op 1 september als ‘stafmedewerker participatie en procesbegeleiding’ bij de West-Vlaamse Intercommunale (WVI). Vooraleer ze de deur sluit, strikken we haar voor een terugblik op haar loopbaan bij onze organisatie.

Foto: Karen (links) en haar opvolgster Irene (rechts)

 

Ik ben in mei 2008 gestart met werken bij Samenlevingsopbouw. Wat me aansprak was de combinatie van werken met mensen in een maatschappelijk kwetsbare positie en beleidswerk. Dit vind ik nog steeds de sterkte van het opbouwwerk, want op die manier kan je de situatie van mensen echt structureel verbeteren.

 

Kun je je parcours van 12 jaar even schetsen?


“In Middelkerke heb ik de stiel geleerd”

 

De eerste 3 jaar werkte ik als opbouwwerker in Middelkerke, ik werkte daar vanuit de gemeentelijke preventiedienst. Daar heb ik echt de stiel geleerd: samen met bewoners uit landelijke dorpen werken aan de algemene leefbaarheid, een buurthuis in Westende-bad participatief vormgeven, de interne werking van een gemeentebestuur leren kennen,…

 

In 2011 was er een vacature voor stafmedewerker. De hoofdopdracht was het uitbouwen van een nieuw project dat in heel de sector van start ging: ‘Ieders Stem Telt’. Met als doel de stem van maatschappelijk kwetsbare groepen laten meetellen bij de gemeenteraadsverkiezingen. Ik twijfelde. Mijn werk in Middelkerke was nog niet af, de vrijwilligersgroepen ‘achterlaten’ viel me zwaar. Maar dat Ieders Stem Telt project lonkte. Om een lang verhaal kort te maken: ik solliciteerde, werd na een spannende procedure geselecteerd en kon mijn tanden zetten in Ieders Stem Telt.

 

Qua werklast was ik vanuit Middelkerke best wel wat gewoon, gelukkig maar, want ook Ieders Stem Telt was best ambitieus vormgegeven: 50 groepsgesprekken doorheen de provincie, 4 lokale prioriteitennota’s, 4 verkiezingsdebatten,…. Met de steun van heel wat collega’s hebben we een mooie campagne opgezet, en bijna 10 jaar later is ‘Ieders Stem Telt’ ook in West-Vlaanderen een naam die staat voor beleidsbeïnvloeding vanuit mensen met armoede-ervaring.

 

“Ik blijf het belangrijk vinden om met de huisvestingsmaatschappijen te pleiten voor meer aanbod”

 

Vanaf 2014 werd het coachen van opbouwwerkers mijn hoofdopdracht. Doorheen de jaren was er een grote variatie van thema’s (aanvankelijk binnen het thema wonen, later breder) en projectplekken binnen de provincie. Opbouwwerkers kwamen en gingen, wat voor een fijne dynamiek zorgde. Sociale huisvesting is het thema dat ik het langst heb opgevolgd, en ik blijf het belangrijk vinden om samen met de huisvestingsmaatschappijen te pleiten voor meer aanbod. Enkel op die manier kunnen ook mensen met een laag inkomen beschikken over een kwaliteitsvolle en betaalbare woning.

 

Doorheen de jaren werd het aandeel staftaken (vorming, welzijn op het werk) in mijn takenpakket ook groter. Een fijne evolutie, om zo mee impact te hebben op de hele organisatie.

 

Waar houd je de mooiste herinneringen aan over?

 

Waar ik nog altijd met trots op terugkijk is het traject ‘participatie wordt gesmaakt’, nu bijna 10 jaar geleden, waarmee we met het erg jonge ‘team leefbaarheid’ in niet evidente omstandigheden mooie brochures hebben gemaakt en trefmomenten hebben georganiseerd. (info nog steeds te vinden op www.participatiewordtgesmaakt.be)

 

Ook het Ieders Stem Telt debat in Brugge in 2014 blijft me bij, waar we voor het debat een actie hadden rond betaalbaar wonen. Overal stonden tenten en mensen met slogans. Mong Rosseel bezorgde me kippenvel met een pracht van een lied over leven in armoede, voor iedereen naar binnen ging om het debat bij te wonen. Het was ook een sterk staaltje samenwerking: ik denk dat uiteindelijk meer dan 20 organisaties hebben meegewerkt om het geheel vorm te geven.

 

De allermooiste herinneringen zijn de gesprekken met mensen: opbouwwerkers die na een gesprek aangeven dat ze weer verder kunnen, een babbel met iemand die dankzij één van de projecten terug sterker in het leven staat, de overtuiging van een beleidsmaker om het verschil te maken voor kwetsbare groepen…

 

Wat is het belang van een organisatie als Samenlevingsopbouw?

 

Ik ben een grote voorstander van voldoende basiswerkingen waar mensen welkom zijn, op adem kunnen komen en door contact met anderen en onze medewerkers terug grip krijgen op hun leven. Welke vorm die basiswerking best heeft hangt van de context af: een buurthuis, dorpsrestaurant, STEK, brede school,…

Die werkingen zijn essentieel om vinger aan de pols te houden op het terrein. Wij zijn dikwijls de eersten die opmerken wat de concrete impact (van armoede, of van een bepaalde beslissing) is bij mensen, en kunnen vandaaruit ook oplossingsgerichte voorstellen doen of zelf pilootprojecten opzetten.

 

"Ik zie vooral veel werk voor Samenlevingsopbouw: de noden op vlak van wonen, werken, sociale bescherming,… zijn groot!"

 

Wat zijn volgens jou de belangrijkste uitdagingen voor Samenlevingsopbouw?

Algemeen maatschappelijk: het ‘eigen schuld, dikke bult’ denken, waardoor er erg kritisch wordt gekeken naar mensen die door de mazen van het net vallen.

Verder zie ik vooral veel werk voor Samenlevingsopbouw: de noden op vlak van wonen, werken, sociale bescherming,… zijn groot!

  

Hoe heb je het laatste jaar met corona ervaren?

Wie het het moeilijkst had werd het zwaarst getroffen, en erg fundamenteel in basisbehoeftes. Mensen zonder eten, kinderen zonder buitenlucht, alleenstaanden zonder enige vorm van sociaal contact. Dankzij de goede contacten van opbouwwerkers konden ze deze problemen signaleren en soms ook mee oplossen. Toch blijven er – nog meer dan anders – mensen die echt niet menswaardig kunnen leven.

 

“De komende tijd zullen we een veilige vorm van groepswerk moeten zien uit te bouwen.”

 

Hoe moet opbouwwerk er in coronatijden uitzien?

Groepswerk is een belangrijk stuk van ons werk, ik geloof ook 100% in de meerwaarde. De komende tijd (die helaas nog wel even zal duren) zal het cruciaal zijn om te bekijken hoe we een veilige vorm van groepswerk kunnen uitbouwen.

 

Welke goede raad geef je mee aan je opvolger Irene?

Heb vertrouwen in de mensen waar je mee samenwerkt. Bewaak de grote lijnen en laat de details los. En blijf ver weg van vakjargon en moeilijkdoenerij. De laatste tip is niet alleen voor Irene ;-)

 

Wat ga je precies doen in je nieuwe job bij WVI?

Mijn functietitel is ‘stafmedewerker participatie en procesbegeleiding’. Opnieuw met heel wat mensen samenwerken dus, en zorgen dat iedereen zijn zeg kan doen zodat het uiteindelijk resultaat (bijvoorbeeld een woonwijk, bedrijventerrein, politiekantoor,…) zo goed mogelijk afgestemd is op ieders behoeften.

 

“Hou het vizier open voor nieuwe vormen van kwetsbaarheid.”

 

Heb je nog een boodschap voor de collega’s en medestanders van Samenlevingsopbouw?

Binnen de sector samenlevingsopbouw is er een groot risico op het oordelen over elkaar op basis van wat ik  ‘politiek correct opbouwwerk’ noem, dat enkel het werken met en voor de allerzwakste groepen onze opdracht is. Mijn boodschap is al langer dan vandaag: kijk breder, naar alle vormen van kwetsbaarheid en hou daarbij het vizier open voor nieuwe vormen van kwetsbaarheid. De huidige coronacrisis sterkt me nog in deze overtuiging.

 

Bedankt voor alles Karen!

We zullen jouw deskundigheid, energie en aanstekelijke lach missen.  

Vanaf 1 september neemt Irene Kooperberg de fakkel over van Karen.  We heten Irene welkom en wensen haar veel succes!

terug naar overzicht
moet in dit geval niet ingevuld worden

op de hoogteBlijf op de hoogte van onze activiteiten en nieuwtjes

Schrijf je in

Project in de kijker

Brugfiguren in landelijke context

Een brugfiguur is een neutrale vertrouwenspersoon tussen kwetsbare gezinnen, welzijnsorganisaties en de school.

Lees verder