U bent hier: Nieuws » Sara getuigt: ’Ik ben supertrots, want ik heb eindelijk opnieuw een vast contract’

terug naar overzicht

Sara getuigt: ’Ik ben supertrots, want ik heb eindelijk opnieuw een vast contract’

thumbnail

Opbouwwerker Fred leerde Sara* (40) kennen als deelnemer aan het project ‘Ouders in Actie’. Hij interviewde haar een eerste keer in april, tijdens de eerste golf van de coronapandemie. Toen had ze net bericht gekregen dat haar interim-contract in het ziekenhuis van Roeselare geen vijfde keer verlengd kon worden. Ze moest op zoek naar ander werk, een extra stressfactor in een al heel moeilijke coronaperiode. Zeven maanden later, tijdens de tweede coronagolf, heeft Sara beter nieuws voor Fred: ze slaagde in de sollicitatieproeven en kreeg een vast contract in een woonzorgcentrum. Nu kan ze weer dromen!

“Ik ben enorm opgelucht”, zegt Sara blij. “Eindelijk weer vastheid onder mijn voeten en meer rust in mijn hoofd. De zoektocht naar een job kostte mij veel energie en ik had heel wat stress bij het zoveelste sollicitatiegesprek, het zoveelste examen. Ik ben dolgelukkig en trots dat het mij gelukt is om een job te vinden.

Vier jaar geleden ging ik op de vlucht voor mijn drugsverslaafde man. Ik torste een schuldenberg van 10.000 euro mee. Twee grote plastiekzakken huisraad waren mijn enige bezit toen ik arriveerde in het station van Roeselare, op weg naar het opvangcentrum voor vrouwen. Daar stond ik dan met mijn twee dochters. Ik had niets meer en was werkloos. Mijn vaste job in de horeca had ik moeten opgeven.”

 

“Vier jaar geleden stond ik met enkel twee grote plastiekzakken huisraad in het station van Roeselare. Vandaag ben ik trots een vast contract in handen te hebben.”

 


Een nieuwe kans die ik met beide handen greep

“Op 18 mei 2020 liep mijn tijdelijk contract als hulpkok in het ziekenhuis af. Een vijfde verlenging zat er door herstructureringen niet meer in. Daarom meldde ik mij opnieuw bij mijn vorige werkgever, het woonzorgcentrum. Daar zocht men een tijdelijke vervanger voor een zieke medewerker in de keuken. De directeur kende mij nog en ook mijn situatie, en ik kreeg de job!”, zegt Sara enthousiast. Tijdens het sollicitatiegesprek vertelde hij dat ik nadien kans maakte op een voltijds contract van onbepaalde duur. Want er waren examens gepland met het oog op nieuwe aanwervingen.

Zo ging ik op 19 mei opnieuw aan de slag in het woonzorgcentrum, voorlopig met een tijdelijk contract. De geplande aanwervingsexamens moesten door corona uitgesteld worden tot het najaar. In afwachting greep ik deze nieuwe kans met beide handen. Met een fietslening, af te betalen op twee jaar, kocht ik een elektrische fiets om vlotter op het werk te geraken. Bij onderbroken shiften moest ik de negen kilometer tussen thuis en werk soms vier keer op een dag afleggen. En dat is moeilijk met een gewone fiets of met het openbaar vervoer.

In september nam ik deel aan de mondelinge en schriftelijke examens voor de keuken en de poetsdienst. Gelukkig kon ik rekenen op de steun van ‘Ouders in Actie’ bij het opstellen van mijn cv en motivatiebrief, en de voorbereiding van de sollicitatiegesprekken. Als alleenstaande moeder heb je veel aan je hoofd en dan is het goed om met een vertrouwd persoon te kunnen praten, iemand die je situatie kent en die kan helpen om beslissingen goed af te wegen. Zo iemand is Fred voor mij. Ook de collega’s op het werk stoomden mij klaar voor het examen met advies over poetstechnieken en –producten.  Diezelfde maand nog kreeg ik te horen dat ik geslaagd was, zowel voor de keuken als voor de poetsdienst. Ik kreeg een contract van onbepaalde duur en kon beginnen in de keuken.  Met mijn vroegere werkervaring in de horeca, kreeg ik tijdelijk een extra verantwoordelijkheid als kok, met bijhorende vergoeding. Ik was trots en blij met deze erkenning”, glundert Sara.

 

“Door corona konden de geplande examens voor een vaste aanwerving pas in het najaar georganiseerd worden. In afwachting greep ik de kans op tijdelijke tewerkstelling met beide handen om mij voor te bereiden.”


In shock: corona en quarantaine

“In oktober waren er besmettingen in het woonzorgcentrum. Eind oktober testte ik ook positief op COVID 19 en moest 10 dagen thuisblijven, in quarantaine. Ik was in shock want ik had me altijd heel strikt aan de hygiënemaatregelen gehouden.Ik contacteerde onmiddellijk de scholen van mijn dochters en die vroegen of ook de kinderen getest konden worden. Mijn oudste dochter testte positief. We had dezelfde, lichte symptomen. Kort daarna stond mijn telefoon roodgloeiend.


dochter op computerAllerlei instanties contacteerden mij en stelden vrij persoonlijke vragen over met wie ik allemaal in contact was geweest. Mijn antwoord was steeds hetzelfde: ‘Ik ga enkel naar mijn werk en voor de rest ben ik thuis met mijn kinderen.’ De eerste dagen moest ik afkicken van het werk en wennen aan thuiszitten. Dat was lastig. Toen kwam de vermoeidheid en was ik gedwongen om veel te rusten. Gelukkig waren de kinderen niet angstig. Met hun gsm bleven ze in contact met vrienden. In totaal zaten ze ruim een maand thuis; tien dagen in quarantaine en dan nog eens twee weken herfstvakantie. Ze kregen online les en heel wat schoolopdrachten. Bij de opdrachten op de computer kon ik weinig helpen. Zo kreeg ik al eens een berispende telefoon van de directeur over nalatigheid bij de huistaken. Dat doet dan wel pijn, want voor mij is het heel moeilijk om hen te controleren of te helpen bij die online taken. Ik doe nochtans m’n best om bij te leren op de computer, ook voor mijn eigen administratie“, zucht Sara.

 

 

“Na tien dagen uitzieken ging ik opnieuw aan de slag en tot nu toe hou ik vol. Ook al is het alle hens aan dek en heb ik geen verlof of recuperatiedagen.“

 

Een strak dagschema om het vol te houden

“Als alleenstaande moeder is het niet evident om een fulltime job te combineren met het huishouden en de zorg voor de kinderen. Maar met een strak dagschema lukt het wel. Ik begin ’s morgens om 7u15 te werken zodat ik na school op tijd thuis ben. In het weekend ben ik kort na de middag thuis. Ik werk twee weekends op vier. Gelukkig hebben mijn dochters (12 en 17) er geen probleem mee om alleen thuis te zijn. Het grote voordeel is dat ik overdag kan werken en geen avond- of nachturen heb. Dat was vroeger in de horeca wel anders. Als we samen thuis zijn in ‘ons nestje’ kunnen we genieten, en praten en lachen we veel!

Hoe ik het volhoud? Door mezelf goed te organiseren en gezond te blijven door voldoende te bewegen. Ik sport meer dan vroeger. Ontstressen doe ik door te gaan wandelen in de natuur. Ik hou mijn inspanningen bij via de app Strava. Mijn dochters verklaren mij gek, maar ik geniet er enorm van; alleen in de natuur met m’n koptelefoon op”, lacht Sara.

 

Een warme thuis voor de kinderen

“Sinds april 2020 ben ik schuldenvrij en dat is een verademing! In 3 jaar en 4 maanden tijd heb ik de schuldenberg van 10.000 euro in mijn eentje afbetaald. Mijn ex was van de radar verdwenen. Ach ja, misschien maar goed ook. Ik verzeker je dat het zuinig leven en hard werken was als alleenstaande ouder. Maar nu kan ik eindelijk opnieuw investeren in dingen voor mezelf zoals lichaamsverzorging. En in de orthodontie voor mijn oudste dochter. Ze is wat blij maar haar mooie tanden!

Ik droom van een eigen huis. Ik wil mijn kinderen iets kunnen nalaten en vermijden dat hen overkomt wat mij overkwam. Ik betaal nu 570 euro voor een bescheiden huurwoning zonder tuin en gelegen langs een drukke invalsbaan. Bij de sociale huisvestingsmaatschappij de Mandel heb ik een aanvraag ingediend voor een koopwoning in Roeselare of Hooglede. Binnen twee jaar moet ik genoeg spaarcenten hebben voor de notariskosten. Daar sta ik alleen voor. Ik was nog klein toen mijn ouders scheidden. Mijn vader heb ik nooit gekend en met mijn moeder heb ik weinig contact. Zij is verbitterd. Dat wil ik zelf nooit meemaken. Ik probeer om het anders te doen.

“De voorbije vier jaar waren erg zwaar omdat ik alles alleen moest uitzoeken. Mijn kinderen zijn mijn belangrijkste drijfveer. Als ik hen niet had dan weet ik niet waar ik vandaag zou staan.”

Het project ‘Ouders in Actie’ heeft veel voor mij betekent. Ik kon er terecht met al mijn vragen: om te helpen bij het invullen van papieren, solliciteren, woonproblemen, onrust over corona op de werkvloer, maar ook voor vervoer naar de kringloopwinkel of het containerpark. Het doet me veel plezier als ik de andere deelnemers nog eens hoor of zie. Dan praten we bij over het werk of de zoektocht naar werk, de schoolsituatie van de kinderen … Het is altijd fijn om te horen dat iemand er in slaagt een beter leven op te bouwen.

Mijn kinderen zijn mijn belangrijkste drijfveer. Als ik hen niet had dan weet ik niet waar ik nu zou staan. Ik heb een stukje hel ervaren. Nu zijn we samen, veilig thuis in ons nestje, en we genieten intens. Dit kan niemand ons nog afpakken, het is goed zo. Ik hoop dat mijn kinderen later zullen zeggen: ‘Kijk eens wat mama allemaal voor ons heeft gedaan.’ Ik hoop dat ze trots op mij zullen zijn”, besluit Sara.

 

(*) Sara is een schuilnaam. Zij is één van de 15 deelnemers die in het project ‘Ouders in Actie’ (Roeselare) gedurende twee jaar begeleid werden in hun zoektocht naar meer werk en welzijn. De resultaten, bevindingen en beleidsaanbevelingen werden gebundeld in deze publicatie.

Lees ook  ‘Sara geeft niet op. Ondanks corona. Ondanks het zoveelste interim-contact’ (april 2020)

terug naar overzicht
moet in dit geval niet ingevuld worden

op de hoogteBlijf op de hoogte van onze activiteiten en nieuwtjes

Schrijf je in

Project in de kijker

Brugfiguren in landelijke context

Een brugfiguur is een neutrale vertrouwenspersoon tussen kwetsbare gezinnen, welzijnsorganisaties en de school.

Lees verder